Gapgeta = 38 cm

Það væri allsvakaleg gapgeta maður.
Jæja ég er semsagt í skólanum og einhverjir nemendur eru að blaðra um gapgetu. Vei.

Já nú er hvassviðri og frost en enginn snjór, snjórinn er allur fokinn til andskotans. Helvíti hressandi að fara út í þessu veðri, fékk svona tilfinningu í varirnar sem ég hef ekki fundið síðan maður var að leika sér í Gilinu í denn. Það er þessi dofatilfinning sem sýnir sig í því að þegar maður ætlar að brosa þá sýnir maður bara tennurnar á asnalegan hátt. Æðislegt. Loksins er kominn vetur, er orðinn alveg hundleiður á þessari rigningarfýlu sem á það til að vera hérna í 101 Rvk. Skítapleis. Ég vil fá snjóskafla og ófærð, neyðarástand í Reykjavík!!!! Það var víst þannig einhver jólin og þá var ég bara fyrir austan og missti af því, en það var reyndar allt á kafi heima líka en það er nú bara eðlilegt, ekkert nýtt. Ég vil fá það mikinn snjó að krakkar fari og hoppi fram af Hallgrímskirkju í snjóskafla, það væri almennilegt. Man að það var fátt skemmtilegara en að flakka um Neskaupstað í leit að almennilegum snjósköflum til að hoppa í. Best var þegar maður festi sig í nokkrar mínútur. Svo þegar maður var búinn að losa sig þá hoppaði maður aftur og aftur og aftur þar til maður var farinn að brosa eins og ansi. Helst kominn með kulbletti á kinnarnar. Þá var grafið snjóhýsi, risastórir snjóhellar sem maður gat staðið uppréttur í og verið 4-5 inni í einu. Þvílíkur draumur. Snjókúlustríð, hengjuævintýri í gilinu, frjálst fall í djúpa púðursnjóskafla, örvænting í baráttunni við snjóskaflanna á heimleiðinni, heitt kakó og The Empire Strikes Back. Those were the days.

Jón Kaldalóns.

Það er ískalt á toppnum og asni að reykja sígarettu!!

Fór í netta fjallgöngu í dag. Ákvað að skella mér á hið fína fjall Helgafell eða Holy Mountain eins og Tolkien hefði kosið að kalla það. Það var ekki laust við að Hringadróttinssaga hefði komið upp í hugann á þessari göngu, gríðarlega flott landslag á þessu svæði og hef ég hiklaust sett mér það markmið að kanna þetta svæði betur og lenda í skemmtilegum ævintýrum.............jájá. En allavega, ég var í góðum fíling í þessari göngu og ég er greinilega í góðu formi enda stæltur með eindæmum. Gangan gekk vel fyrir sig, ég komst upp á toppinn og hlakkaði til að setjast niður í kaldri golunni, njóta útsýnisins og anda að mér fersku fjallaloftinu. Svo kom það eins og blaut tuska í andlit mitt. Reykingastyppa........hvur andskotinn. Ég rölti á toppnum og þar sat fullorðinn maður með ljótan hýjung, ljót gleraugu og vindil. "Góðan daginn" sagði ég ómþýðri röddu og "góðan daginn" svaraði kallinn rámri röddu. Venjulega hefði ég sagt blessuð blíðan eða eitthvað álíka og blaðrað við þann einstakling sem ég rekst á á förnum vegi. En í þetta skiptið sagði ég ekkert og fór niður hundóánægður með "Vanvitann með vindilinn". Helvítis hálfviti.

Gunnlaugur Ormstunga.

Mikilmennskubrjálæði??

Ég held ekki! Ég var að fá lánaðar nótur hjá góðvini mínum Óla Egils, a.k.a. Óla Fiðlu, að lagi eftir Paganini og ég ætla að spila þetta lag á bassann!! Þetta eru fjórar blaðsíður af nótum, lagið er í allegro, eða 120-160 slög á mínútu (held ég), og þetta eru um 180 taktar og eingöngu 16 parts nótur!!! Mikilmennskubrjálæði? Kannski....en ég held ekki. Maður getur að minnsta kosti sagt að maður hafi reynt. Ég man ekki alveg hvað þetta lag heitir, þetta er einhver opus 11. Stórskemmtilegt alveg, er að spá í að safna síðu hári og hafa það allt upp í loftið, kannski verð ég þannig sjálfkrafa við það að liggja yfir þessu lagi, vakna bara einn daginn með sítt hár og allt upp í loftið, alveg eins og brjálað tónskáld. Ég sé þetta alveg fyrir mér......ég labbandi niður Laugarveginn með hárið allt upp í loftið og hummandi lagið. Svo öskra ég á pottaplöntur og segi þeim að hætta að hæða mig. Ég er farinn heim að æfa mig og öskra á pottaplöntur.

Kv. J.

Sagði einhvern blogg?

Jæja!! Þá er bara kominn sunnudagur......það rignir...að sjálfsögðu.

Fór á oktoberfest/grímuball með tannlæknadeildinni á föstudaginn og klæddi mig upp sem arabi. Fékk einhverja mussu og svona blómapottahatt hjá Helga vini mínum. Ég ákvað að láta búninginn duga og ekkert vera að fara í einhvern karakter, því ef ég hefði gert það þá hefði fyrirsögnin í fréttunum í gær verið: Sjálfsmorðsárás í sal Slysavarnarfélags kvenna seint í gærkveldi. Ég ákvað þess í stað að vera bara fullur og skemmtilegur eins og ég er alltaf, þar til einhver hellti rauðvíni yfir mig, þá var ég bara fullur og fúll. En það entist bara í smástund því ég var ekki lengi að taka gleði mína á ný, þar til einhver asni kom og var einfaldlega hundleiðinlegur, þá varð ég fúll aftur og benti manninum á það hversu leiðinlegur hann væri.........hann varð ekkert skemmtilegari fyrir vikið. Hreinskilni bara borgar sig ekki.

Smile er góður diskur. Brian Wilson og co. fara á kostum á þessari plötu. Lögin renna öll saman í eitt og mynda heilsteypt og flott verk. Finnst t.d. mjög flott melódían: Child, child, child, the child, the child vera mjög töff, en hún kemur fyrir í fleiri heldur en tveimur lögum. Það veit ábyggilega enginn hvað ég er að tala um. En best að fara að renna plötunni aftur í gegn.

kv. Jón Hressi

Grebesknepes

Jæja kæru blogglendingar, þá er bara komin mánudagur og svei mér þá ef haustið er ekki komið líka, allavega fuku nokkur þurr laufblöð í smettið á mér rétt áðan og skildu eftir sig djúpa skurði í mínu annars lýtalausa andliti, auk þess sem það er aðeins farið að kólna. Helvítis mánudagar.
Annars fór helgin ágætlega, ég stóð mest allan tímann útí Hvíta í Borgarfirði með stöng í einni og ekkert í annarri og veiddi hvorki meira né minna en heila tvo fiska á Black ghost flugu sem er umtalsvert meira en ég hef veitt á flugu hingað til. Þannig að þetta er allt að genga prýðilega. Annars nenni ég ekki að blogga meira núna.
En það má til gamans geta að Hulda er nú farin að blogga og er slóðin http://www.blog.central.is/hulle

bleble

Fjer ferir eystan

Já við Hulda skelltum okkur austur síðustu helgi og höfðum af því gagn og einnig nokkurt gaman. Alltaf gott að líta á heimaslóðir og slaka aðeins á. Ég lét loksins verða af því að skella mér á Rauða Torgið sem er nýja kráin í bænum í gamla Gilshúsinu eða gömlu Bakkabúðinni eins og það er víst kallað og djöfull er þetta óþægilegur stóll sem ég sit í.......svona búin að skipta um stól. Já ég leit þangað með Knútnum áður en haldið var á trúbadorahátíð og verð ég bara að segja að þetta er alger snilldar staður og alveg tilvalið að fara þangað þegar mann langar í bjór eða kaffi. Þarna eru þægilegir stólar, ódýr bjór, koníakshorn og síðast en ekki síst breiðtjald til þess að horfa á eitthvað skemmtilegt eins og t.d. tónleika með Deep Purple eða leik í meistaradeildinni. Já ég held bara að maður láti Stúkuna eiga sig í flestum tilfellum héðan í frá. Gaman að því.
Svo fór maður á tónleika með hinum ýmsu trúbadorum og það var gaman. Nenni ekki að segja neitt meira frá því....þetta var bara gaman...ekkert svakalegt......bara gaman........OK?
Svo var að sjálfsögðu litið í fjallið og svona og var það alveg stórkostlegt að sjálfsögðu, en fyrir þá sem það ekki vita þá finnst mér gaman að labba upp á fjöll og reyni að gera það sem oftast og hef ég því miður alltof lítið gert af því hérna í suddanum í Rvk. Þannig að ef einhver ætlar í fjallgöngu fyrir sunnan þá má sá hinn sami hafa samband og bjóða mér með, ég kem kannski.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang og Goggi greyið er sjálfsagt orðinn býsna þreyttur en ég er búin að vera að spæna upp í honum tennur og rífa þær úr á víxl og setja nýjar í staðinn, og svo spæna meira og rífa út og sulla amalgami út um allt, að ég tali nú ekki um það þegar tennurnar brenna út af bornum, en það er nú ekkert alvarlegt. Ferðir til tannlæknis eiga ekkert að vera eins og spa meðferð í Laugum, það veit fólk vel og það er ástæða þess að því er ekkert sama um það að fara til tannlæknis. Ég ætla ekkert að vera að rembast við það að vera þessi "mjúki" tannlæknir. Ég er bara það sem fólk býst við af mér. Fólk kemur ekki frá mér og segir: "Þetta var alveg æðislegt, það var rifið úr mér tvær tennur og ég fann ekki neitt, hann Jón er alveg æðislegur". Þegar fólk kemur frá mér þá segir það bara: "Æ, þú veist hvernig þetta er". Þannig er maður ekkert að vekja neitt umtal, maður er bara tannlæknir og það finnst engum frábært að koma og ekkert hræðilegt heldur, því er bara ekki sama.

Kv. Jón Hafliði. Tannlæknirinn á horninu.

Hetjan mín/fórnarlambið mitt

Já þá er blessaður skólinn bara byrjaður enn á ný og allt komið á fullt. Ég er að ganga í gegnum mín fyrstu kynni við sverðið mitt, þ.e.a.s. borinn, og er það bara nokkuð gaman. En til þess að heimurinn geti fengið að njóta hinna dásamlegu dýrðar sem fylgir tannlæknum þá þarf að færa fórnir. Fórnin í mínu tilfelli heitir Goggi. Ég hitti Gogga á hverjum virkum degi frá 8-12 og framtíð mín veltur á því hvernig Goggi kemur út úr hrakningunum sem fylgja þessum fyrstu stundum mínum með verkfærin. Goggi er úr plasti. Ef Goggi væri mennskur þá liði honum mjög illa. Eins og einn kennarinn minn sagði; "þetta er góður sjúklingur, hann kann ekki að segja Á!". Já það eru ýmsir ósiðir sem ég þarf að venja mig af áður en ég fæ að koma nálægt fólki með borinn. T.d. verð ég að átta mig á því að ég get ekki notað augun á venjulegu fólki til stuðnings fyrir þumalfingurna (eða eins og ég kýs að kalla augntóttastuðning), venjulegt fólk sættir sig ekki við að að gúmmídúk sé troðið upp í kok, það vill ekki fá amalgam ofan í kok, það yrði ekki sátt ef ég stæði upp í miðjum klíðum og fengi mér einn kaffibolla, jafnvel tvo. Goggi sættir sig við þetta. Goggi er sterkur, Goggi er hetja.

Karíus

Járnfrúin og ég.

Eins og flestir sem mig þekkja vita þá er ég og hef alltaf verið mikill aðdáandi hinnar stórkostlegu, bresku bárujárnsrokkhljómsveitar Iron Maiden. Sumir vilja víst meina að á tímabili þá hafi legið við að það hefði þurft að leggja mig inn........ég er nú ekki alveg sammála því. En best að ferðast aðeins aftur í tímann og rifja hlutina upp.

Það var um vetur. Árið er 1988 og ég er 7 ára. Ég er í heimsókn hjá Guðmundi Kára vini mínum og í sjónvarpinu er myndband með Prince, þá sagði ég orðrétt: "Prince er ömurlegur......ógeðslegur"(strax orðin rokkari, það er ekki laust við að maður tárist). Hef ekki þolað Prince síðan þó svo að ég neiti því ekki að hann sé alveg prýðis tónlistarmaður og eigi nokkur alveg þrælgroovandi lög..........en hann er ömurlegur........ógeðslegur. Þá kom hann Gunnlaugur eldri bróðir Guðmunds Kára og spurði hvort við vildum heyra alvöru tónlist. Við játuðum því og forvitni mín jókst gríðarlega þegar hann tók upp plötu og framan á plötunni var egypskt umhverfi og gríðarstórt líkneski af draugalegum manni sem leit út fyrir að hafa verið dáinn í dágóðan tíma og eldur brann í augunum á honum. Þetta var Eddie, sem er framan á hverri einustu plötu með Iron Maiden og alltaf í nýju líki. Svo setti hann plötuna á og lag byrjaði. Það hófst á draugalegum vindi, hjartslætti, úlfur ýlfraði og svo kom öskur sem svo varð að dimmum hlátri og svo hófst lagið. Annað eins rokk hafði ég aldrei á minni stuttu ævi heyrt. Þetta var lagið Powerslave, titillag plötunnar og hefur það verið í miklu uppáhaldi hjá mér frá þessum degi. Eftir þetta var ekki aftur snúið, ég var eins og frelsaður maður.

Allir sem ég þekkti urðu að vita af þessari snilld og ég man eftir því að ég lét alla mína vini hlusta á þetta og tókst mér að gera þá marga að aðdáendum eftir mikið hark, enda ekki annað hægt, það sem þeir fengu í afmælisgjafir frá mér voru Iron Maiden kassettur ef það voru ekki G.I. Joe kallar. Ég man meira að segja eftir því að ég gaf Valdimari bróður mínum Iron Maiden bol í afmælisgjöf, það var svartur hlýrabolur með Powerslave myndinni framan á ef ég man rétt. Ég veit ekki hvort hann hafi gengið í honum. En það áttu allir að fíla Iron Maiden. Ef ég var spurður hvort ég vildi hlusta á Guns´n Roses þá var það eins og að bjóða öfgafullum múslima í messu á jóladag til þess að fagna fæðingu frelsarans, ég bara móðgaðist, en í stað þess að sprengja mig í loft upp þá sagði ég bara að Guns´n Roses væru ömurlegir og Steve Harris væri besti bassaleikari í heimi. Og ég vissi að ég hefði rétt fyrir mér. Og Slash væri sko ekki betri en Dave Murray á gítar.

Svona gekk þetta í nokkur ár, ég keypti allt sem ég komst yfir með Iron Maiden, auk þess sem diskar með Metallicu, Red Hot Chili Peppers (af því að bassaleikarinn var góður eins og Steve Harris), Manowar, Dio og ég veit ekki hvað og hvað slæddust með. Smátt og smátt hættu vinirnir að hlusta á Maiden, og ég gleymi því aldrei hvað mér fannst Ómar Dennis með ólíkindum vitlaus að vera að hlusta á Haddaway í partýi.........það hlaut að vera eitthvað mikið að honum. Ég held að þá hafi ég verið orðinn 11 ára gamall nýbúinn að kaupa minn fyrsta geisladisk, sem var að sjálfsögðu Fear of the Dark með Iron Maiden og hip-hop var að verða vinsælt og á þessum tíma höfðu vinsældum Maiden dalað og Bruce Dickinson hætti í Iron Maiden tveimur árum seinna. Við tók lélegt tímabil hjá Maiden þar sem þeir fengu nýjan söngvara, Blaze, og fyrsti diskurinn með honum innanborðs var vægast sagt hundleiðinlegur og varð ég fyrir miklum vonbrigðum og lagði Maiden til hliðar. Ég byrjaði að spila á bassa og komst að því að Steve Harris var ekki besti bassaleikari í heimi og ég fór að hallast meira að djassi. Var þeirra tími liðinn? Ég var farinn að hallast að því, þeir gáfu út annan disk árið 1998 með Blaze og var sá diskur alger hörmung, ég gaf honum ekki einu sinni tækifæri. Diskarnir fóru að safna ryki og ég fór að herja á önnur mið. Iron Maiden voru orðnir hluti af fortíðinni, voru eins konar barnagælur ef svo mætti að orði komast. Þetta var búið.

Svo árið 1999 fóru að heyrast sögur um það að Bruce Dickinson og Adrian Smith væru að fara að gangast til liðs við Maiden aftur, en Adrian hætti árið 1990 og við tók Janick Gers kom inn og fylgdi honum nýtt og síðra sánd. Núnú hugsaði ég, þetta verður forvitnilegt. Ég fór að fylgjast með þeim í gegnum heimasíðuna þeirra og var ekki laust við að það byggðist upp mikil eftirvænting, þeir voru byrjaðir að toura um evrópu með Bruce og Adrian og Blaze hafði verið sparkað. 30000 manna tónleikar hvar sem þeir komu.....jújú það leit út fyrir að það væri enn líf í þessum gömlu köllum. Svo kom út nýr diskur árið 2000 sem bar nafnið Brave New World. Alger snilldar diskur og eitt það besta sem þeir höfðu gert í mörg mörg ár. Þeir slógu í gegn og headlinuðu á hverri hátíðinni á fætur annarri sem endaði svo með því að þeir spiluðu fyrir 250000 manns á Rock in Rio.
Iron Maiden hafa aldrei verið vinsælli en nú og er talað um að það sé ótrúlegt hvað margir sæki tónleikana þeirra því ekki eru þeir spilaðir í útvarpi og lítið er selt af diskunum þeirra en það selst upp á tónleikana þeirra hvar sem þeir spila og eru það yfirleitt um 30000 þúsund manna hallir.

Já, ég er sko ekki hættur að hlusta á Iron Maiden og er sko ekkert að fara að hætta því, en ég er hættur að reyna að þröngva þeim upp á aðra og móðgast ekki þó menn vilji hlusta á eitthvað annað. Ég á meira að segja nokkra Guns´n Roses diska sem ég hlusta reglulega á, en í gamla daga þá voru það bara heimskingjar sem hlustuðu á Guns´n Roses. Mér finnst Prince ennþá
ömurlegur.......ógeðslegur en fíla samt fullt af lögum með honum. Já, gaman að þessu.

Kannski hefði þurft að leggja mig inn eftir allt saman.

Up the Irons!

Eins og mér sé ekki sama!/Nick Cave

Jóakim og frú voru að skilja...............eins og mér sé ekki sama!

Rut Reginalds er komin með nýtt útlit...............eins og mér sé ekki sama!

Það gengur á með skúrum í Ameríku............eins og mér sé ekki sama!

Nick Cave var að gefa út nýja plötu.................AHA, það er mér ekki sama um! Ég er nú reyndar enginn ofsafenginn aðdáandi og ég á bara einn disk með honum og er það Murder Ballads sem er algert snilldarverk sem fjallar, eins og nafnið gefur til kynna, um morð og slíkan sora og stendur þar lagið "Stagger Lee" upp úr þar með línum eins og: "Well, those were the last words that the barkeeper said ´Cause Stag put four holes in his motherfucking head". Og svo er það líka lagið sem allir þekkja, en það er "where the wild roses grow" þar sem Cave syngur á móti Kylie Minogue. En mér skilst að nýja platan hans sé ekkert nema tær snilld og er því alveg tilvalið að verla hann. Já svei mér þá ég held ég drífi bara í því.

Bad motherfucker called Stagger Lee!!!!!

Aðvörun!
Jæja þá er komið haust. Rigning alla daga, laufblöðin fara að mynda aukið karotín og þar með hefst hin dásamlega haustlita sinfónía og skógarþrestirnir fara á fyllerí. Það er hættulegt að labba í götu þar sem hvert einasta tré er reynitré (það eru trén sem túttubyssuberin vaxa á) án þess að vera í einhvers konar hlífðargalla á þessum tíma árs. Ég man eftir því þegar ég var á lokaári mínu í menntaskóla þá labbaði ég alltaf sömu leið í skólann, og þar var ein gata sem nánast einungis hafði reynitré. * Þessari götu fylgja margar skemmtilegar minningar, sú sem stendur upp úr er þegar ég var að labba svefndrukkinn í skólann, í rigningu, um haust og skógarþrestirnir fullir. Ég labbaði og horfði á mósaík laufað malbikið. Gulur, rauður, blár, appelsínugulur...........blár?????? Ég stoppaði. Blár??? Jújú, mikið rétt, kraftaverk gerast enn. Ég fann fimmþúsund kall. Aldrei hafði sést svo breytt bros á göngum Menntaskólans á Akureyri klukkan 8:15. Ekki einu sinni hjá stærðfræðikennara sem tókst að fella allan bekkinn. Allur dagurinn fór í það að hugsa um hvað ég ætti að gera við þennan yndislega fimmþúsund kall. Ég passaði fimmþúsund kallinn eins og hann væri barnið mitt. Djásnið mitt. Svo kom föstudagur.

*Þarna missti ég þráðinn og fór að skrifa um eitthvað allt annað.

En það sem ég ætlaði upphaflega að tala um í sambandi við þessa götu voru túttubyssuberin. Manni er beinlínis ekkert sama á þessum tíma árs. Málið er það að skógarþrestirnir gúffa svoleiðis í sig af túttubyssuberjum að berin gerjast í maganum á þeim og þeir verða blindfullir, (þetta heyrði ég í útvarpinu og það lýgur aldrei) og það útskýrði það að í einu göturölti á Akureyri þá kom það fyrir 3-4 fjórum sinnum að skógarþröstur var næstum því búin að fljúga á smettið mitt. Svo flýgur annar hver fugl á rúðu og hálsbrýtur sig. Ég mæli með því að fólk hafi augun með fullum skógarþröstum, þeir eru stórvarasamir.

Johnny Mnemonic (ömurleg mynd með Keanu Reeves og íste)

Hólí Mólí.

Ég var að keyra í bílastæðinu hjá öryrkjabandalaginu um daginn að leita mér að stæði og þá kom þessi hugsun upp í huga minn: "Hvaða helvítis, djöfull er mikið af fatlaðra stæðum hérna". Eftir fimm sekúndur kýldi ég mig.

Jæja það styttist óðum í að skólinn byrji og þá byrjar hin dásamlega rútína skólalífsins, ég byrja á hverjum einasta degi klukkan átta og er til mest fjögur í skólanum. Eftir þetta sumar er ekki til neitt sem ég þrái meira heldur en rútína. Ástæðan? Jú ég var að vinna vaktavinnu í sumar sem var ekki með neinu rúllandi plani, heldur voru vaktirnar bara einhvern vegin. Morgunvakt-kvöldvakt-millivakt-næturvakt-næturvakt-millivakt-frí-frí-frí-frí-kvöldvakt-millivakt-morgunvakt-frí-kvöldvakt-frí-frí-næturvakt o.s.frv. Þetta gerir mann alveg ruglaðann. Ég er einn af þeim mönnum sem þrífst best við reglulegan vinnutíma og það gera flestir enda hefur það verið vísindalega sannað að það hefur ruglandi áhrif á hin ýmsu efnaskipti líkamans að lifa ekki rútíneruðu lífi. Ég tók til dæmis eftir því að ég varð stundum skrýtinn í maganum og pirraður eftir að mikið rót var búið að vera á sólahringnum. Þannig að ég kem til með að koma stálsleginn út úr þessum vetri. Rútína er holl og góð, allan sólahringinn.

Svo verður fjör um helgina því að Búálfarnir eru að fara í bústað í bindindisferð. Þar verður spilað bridds og drukkið kaffi og te og farið í sund eldsnemma á morgnanna eins og okkur einum er lagið, hver veit nema við sleppum aðeins af okkur beislinu og fáum okkur eins og einn bjór.........tíhíhíhí. Ætli það. Mikið gaman mikið fjör.

Aztekar, þjóð blóðsins.

Já Aztekarnir voru nú engin smá þjóð, og ekkert lítið biluð. Þessi þjóð réði yfir stórum hluta Mið-Ameríku og var þekkt fyrir mikla grimmd. Þetta var hirðþjóð sem kom úr norðurhluta Mið-Ameríku og réðist inn í hinar ýmsu borgir. Þeir fylgdu svo eftir spádómi sem fólst í því að þjóðin átti að flakka um þar til komið væri að erni sem væri að gæða sér á snáki ofan á vissri tegund af kaktusi. Þar skildu þeir byggja stórt hof til heiðurs þeirra æðsta guði, Huitzilopochtli, sólarguðinn. Þeir trúðu því að til þess að sólin (Huitzilopochtli) gæti komið upp að morgni þyrfti hún að heyja mikinn bardaga á hverri nóttu við illa djöfla (sem voru tunglið og stjörnurnar). Og til þess að hann fengi næga orku fyrir þann bardaga þurfti blóð og því fóru fram mannfórnir á hverjum degi. Þessar fórnir fóru þannig fram að fórnarlömbin, sem oftast voru fangar úr borgum sem þeir höfðu hertekið, gengu upp fórnaraltari, sem voru stórir pýramídar ekki ósvipaðir Maya píramídunum. Þegar upp var komið tók fórnarprestur á móti fórnarlambinu, lagði þá á steinborð og skar úr þeim hjartað og hélt því til móts við sólu og brenndu það svo í heilögum eldi sem brann í "vasa arnarins". Svo var líkunum varpað fram af pýramídunum. Við sérstök tilefni þá buðu heilagir stríðsmenn sig fram í þessar fórnir og hafa fundist bréf þar sem skrifað er: "Bróður mínum verður fórnað í dag, það er sárt en ég er stoltur af honum". Svona var þetta bara. Svo þegar verið var að biðja til regnguðsins, Tlaloc, þá var fórnað börnum.
Talið er að þegar verið var að vígja nýtt og stórt hof fyrir sólguðinn þá hafi fjórir fórnarprestar staðið í því að fórna 80000 manns. Það er mikið af blóði, ég held að reyndustu menn hafi ekki einu sinni náð að gera að 80000 þorskum um ævina........jú kannski. Það er ritað að þegar menn Cortézar réðust inn í borgina þá hafi verið eins konar hleðsla þar sem höfuðkúpum fórnarlamba hafði verið raðað á stangir og töldu menn 200000 höfuðkúpur. Það er meirihluti íslendinga.
Já þetta er rosalegt, það var sko ekkert lítið lagt á fólk til þess að sólin gæti komið upp. Ég ætla rétt að vona að íslendingar fari ekki að taka upp á þessu til þess að reyna að minnka tíðni skammdegisþunglyndis. Hver veit.

Do the hustle

Já þvílíkt og annað eins. Ég var að rölta um mitt heimili í einhverju reiðuleysi í morgun þegar ég stöðvaði skyndilega með svip sem gaf til kynna að ég hefði uppgötvað eitthvað hræðilegt. Ég stóð þarna á miðju eldhús/stofu gólfinu (ég bý í lítilli íbúð) og sagði við sjálfan mig: "Jón Hafliði Sigurjónsson, hvað í andskotanum er að þér?" Og ég svaraði: "Ha? Hvað?" Og ég sagði við mig aftur: "Af hverju í ósköpunum ertu að söngla Do the Hustle?" Og ég bara stóð kyrr í mínum sporum og gerði ekkert í kortér eða svo. Þegar ég var búin að jafna mig byrjaði ég aftur að rölta í reiðuleysi um íbúðina og áður en ég vissi af var ég byrjaður að söngla lagið aftur. Þá hljóp ég á vegg og rotaði mig. Þegar ég vaknaði úr rotinu eftir hálftíma eða svo þá var aðeins eitt sem kom upp í huga minn; "dedödedödehdehdödeda, do the hustle". Af hverju getur maður aldrei fengið uppáhalds lögin sín á heilann? Af hverju þarf maður alltaf að fá óþolandi lög á heilann? Hver er tilgangur lífsins? Þetta eru spurningar sem maður fær sennilega aldrei skiljanleg svör við og verður að lifa við það alla sína ævi að liggja andvaka á nóttunni og velta fyrir sér og söngla óþolandi lög þar til maður sofnar værum svefni og vaknar með nýtt, óþolandi lag á heilanum og maður veltir því fyrir sér hvað maður er í raun að gera hérna.

Diskókveðja. Dr. J.

Jedúddamía.......................................

Úff maður, hitinn hérna er að gera út af við mig. Ég sver það, ég bara veit ekkert hvað ég á að gera í svona rosalegum hita. Auðvitað fór maður að hugsa með sér að maður yrði nú að vera úti fyrst það er svona gott veður og ég gerði það í gær, var mikið úti. Ég var semsagt í vinnunni og sat bara úti í garði og bónaði bílinn og svona og hékk bara úti frá 8-16. Svo þegar ég kom heim úr vinnunni þá var ég bara ónýtur. Síðdegissólin skein á veröndinni hjá mér og lék við hvern sinn fingur. Tilvalið að leggjast út og láta sólina gefa manni vellíðunartilfinningu og fá svo stöku sinnum svalan gust á sig....aaaaaaaaaaaa hið ljúfa líf. En nei, engin svalur gustur í gær, ó nei, heldur hlandvolgur og slæmur gustur. Ég var sko búin að fá nóg af sól í gær. Ég gat ekki hugsað mér meiri sól. Ég reyndi að vera úti.....nýta góða veðrið og svona. En ég gat það ekki. Ég bara lagðist upp í sófa og blótaði sólinni. Og horfði á Star Wars.

Neistaflug........................

Jæja það var sko mikið fjör fyrir austan um helgina maður. Fjörið byrjaði í Neskaupstað í stúku Egils Rauða á fimmtudagskvöldinu þar sem við Búálfar störtuðum helginni af gömlum og góðum vana og var fjörið alveg með eindæmum, það mættu 160 manns á barinn og var staðurinn orðinn fullur klukkan 2200, semsagt þetta er greinilega orðin hefð sem er komin til að vera. Svo fór ég á föstudaginn og sótti Huldu til Egilstaða og vorum við þar fram eftir degi og svo spiluðum við Búálfar í svæðisútvarpinu og um kveldið þá spiluðum við á balli í Borgafirði eystri og var það að sjálfsögðu alger snilld, fullt hús af fullu fólki á öllum aldri.........alveg eins og það á að vera á balli með Búálfunum. Svo á laugardagskvöldinu spiluðum við í brúðkaupsveislu hjá Hálfdáni og Erlu og var það alveg stórkostlegt stuð, ballið var í risatjaldi og voru heybaggar út um allt og áfengið flæddi í gríðarlegu magni.....alveg eins og það á að vera á balli með Búálfunum. Svo á sunnudeginum þá var sko rifjað upp rokkið og voru Rufuz tónleikar haldnir í Blúskjallaranum og tókust þeir alveg prýðilega, þetta var hrátt og flott......alveg eins og góðir rokktónleikar eiga að vera. Svo er maður bara að jafna sig eftir helgina núna......með tvær kippur af bjór í ísskápnum sem bíða þess að vera drukknar. Skál fyrir góðri verslunarmannahelgi.

Hvern langar í 40" breiðtjalds sjónvarp??? Ekki mig!!!!!!!
 
Aldrei taka þátt í sms leikjum hjá BT nema þið hafið fulla trú á því að þið vinnið. Ég tók þátt í slíkum leik í vikunni og..............ég vann að sjálfsögðu. EN!!!!!!!!! Þar sem ég hafði ekki trú á því að ég mundi vinna þá nennti ég ekkert að vera að fara niðrí BT í morgun til þess að vera viðstaddur þegar vinningshafi yrði dreginn út, því ég yrði nú ekki svo heppinn, svo var ég ekki á bíl, var þreyttur eftir næturvakt og svona og svo til þess að undirstrika það enn og aftur þá vinn ég ekkert í svona leikjum!!! Og hananú!!! En þeir í BT ákváðu að ef vinningshafinn væri ekki kominn þegar dregið væri aðalvinninginn þá yrði hringt í hann og honum sagt að hann hafi fimm mínútur til þess að komast í BT til þess að sækja vinninginn en svo yrði dregið aftur.................ég var með símann á silent því ég var að fara að sofa. En svo er mér litið á símann. 1 missed call. "Hmmmmmmmmm? Hver gæti þetta nú hafa verið?" Hugsaði ég. Ég lagði símann frá mér og ákvað að fara að sofa. "Hver ætli þetta hafi verið?" hugsaði ég aftur og ákvað að hringja í númerið. Það var svarað. "halló"  sagði röddin í símanum. "halló.....það var verið að hringja í mig úr þessu númeri áðan" sagði ég. "já....er þetta 8685226?" Sagði röddin. "já" Sagði ég. Þá sagði röddinn: "Já þetta var út af aðalvinningnum í BT sms leiknum..........við biðum í fimm mínútur og hringdum svo í annan........því miður"........................................................"ó" Sagði ég og hló taugaveiklunar hlátri "EEheheahíhóhahiaaaaa" hló ég..........."jæja"............................."OK"...................................."bless".
Af hverju þurfti ég að hringja?!?!?!?!?!?! En svo hugsaði ég nú bara með mér: "Það er hvort eð er ekkert pláss fyrir þetta flykki hérna og sjónvarpið sem við erum með er alveg nógu gott..............maður fær bara augnverki og svona af því að horfa á svona stórt sjónvarp og það verður ekkert gaman að fara í bíó lengur ef maður er með svona breiðtjald heima hjá sér, svo eyðir þetta örugglega rosalegu rafmagni" Þannig að........Hvern langar í 40" breiðtjalds sjónvarp???????? Ekki mig.

Biribimm.....mmibiriB
 
Magnað. Jæja sólin virðist eitthvað vera að yfirgefa mig hérna í borginni, enda búin að skína býsna glatt undanfarið, en það er svo sem engin ástæða til þess að vera eitthvað að hætta því. Ég meina hver kannast ekki við orðatiltækið "Það er ekki mikil sól ef maður fær ekki sortuæxli á iljarnar".  Þannig er það nú já.
Lenti í umræðu um daginn þar sem farið var að tala um uppáhalds plöturnar sínar. Ég áttaði mig þá á því að þó svo að ég hlusti gríðarmikið á tónlist þá á ég mér ekki neina uppáhalds plötu. Það fer bara eftir því hvenær ég er spurður hver uppáhalds platan mín er. Það er samt nokkrar sem standa alltaf uppúr og ætla ég aðeins að nefna þær helstu ykkur til gagnsleysis og þó áhuga.

1. Appetite for destruction-Guns´n Roses. Ekki hægt að fá leið á henni.
2. The number of the beast-Iron maiden. Fyrsta kassettann sem ég keypti, hluti af uppvextinum. Klassískt meistaraverk ef svo mætti að orði komast.
3. Pet sounds-Beach boys. Tiltölulega nýuppgötvuð snilld, Brian Wilson að fara á kostum í tilvistarkreppu sem hann kemur frá sér á mjög jolly máta.
4. Blood sugar sex magic-Red hot chili peppers. Einkar svöl plata.
5. Kind of blue-Miles Davis. Ef menn vilja eiga djassplötu þá er þetta hún.
6. Before these crowded streets-Dave Matthews. Mögnuð fushion-djass-popp-kántrý-plata.
7. Hejira-Joni Mitchell. Já hippakerlingin reyndist vera snillingur. Keypti hana upphaflega af því að Jaco Pastorius var að spila á bassa á henni, alger snilld!!
8. The best of Django Reinhardt. Snilldar sígauna djass, mann langar til þess að búa í hjólhýsi þegar maður hlustar á þetta.....eða nei annars.
9. Buena vista social club. Þetta hvetur mann til þess að fara til Kúbu og drekka romm og reykja 24 tommu vindla.
10. Ágætis byrjun-Sigurrós. Mekil snelld.

Jæja þá er því lokið. Leið svona nett eins og tónlistarnördi........og það var gott.

 
 

Túristinn ég
 
Já, ég er túristi, og Hulda er tengiliðurinn minn við íslenska ferðamennsku. Það er ekki búin að líða ein fríhelgi án þess að ég fari eitthvað út á land. Í gær fórum við að skoða Gullfoss og Geysi. Geysir var reyndar með eitthvað attitute og neitaði að gjósa, eitthvað merkilegur með sig helvítið, yea, that´s right, I´m Geysir and I blow whenever I want to, because I am Geysir. Já já, helvítis prímadonnu stælar, þá er nú Strokkur miklu almennilegri þó hann sé minni, hann gýs þó á nokkura mínútna fresti. En þannig var nú Geysir einu sinni, en það var áður en hann varð stjarna, áður enn að frægðin steig honum til höfuðs. Það var fyrir einhverjum árum sem þetta fór að klikka. Um það leyti sem hann varð frægur með Led Zeppelin. Það var það sama og með aðrar stjörnur.......eiturlyf......Geysir var kominn í sápuna. Þetta var orðið það slæmt að hann gat ekki "performað" án þess að fá sápu. Það var dælt og dælt í hann sápu og Geysir gaus og gaus. Svona gekk þetta í mörg ár og Geysir var á hátindi frægðarinnar, það kom svo í ljós að Geysir man ekki einu sinni eftir hluta af þessu tímabili, svo slæmt var þetta. Svo sáu menn það að þetta gat ekki gengið svona og hann fékk ekki meiri sápu og hætti Geysir þá að gjósa af viti eins og hann gerði þegar hann var upp á sitt besta. En það var ekki allt, reiðarlagið átti eftir að koma, miklar raskanir í hans persónulega lífi áttu sér stað. Suðurlandsskjálftinn. Geysir gaus lítillega eftir þetta en svo er hann búin að vera fremur slappur undanfarið og heldur bara eitt og eitt gig. Svona getur frægðin farið með fólk og hveri.
En svo litum við á Gullfoss líka, og þvílíkir kraftur maður, ég fór vel nálægt fossinum og djöfull var maður eitthvað lítill og máttlaus við hliðina á fossinum, ég verð nú bara að segja að þarna er ekki beinlínis hylur sem maður stekkur í á hlýjum sumardegi. En jæja sól skín í heiði og ég ætla að láta sólina brenna mig og gefa mér sortuæxli. Bless bless
 

Gerpi

Ég fór á vídjóleigu í gær og rakst þar á algert gerpi. Þetta gerpi var Sindri Eldon held ég að hann heiti, sonur Bjarkar Guðmunds.....gerpis. Þvílíkt gerpi hef ég sjaldan séð og hefur maður nú rekist á þó nokkur. Þeir sem hafa séð hann í sjónvarpinu vita hvað ég á við....þetta er nánast hin fullkomna ímynd gerpis. Enda er hann sonur Bjarkar sem er nú einn frægasti íslendingur seinni ára og hún er.....jú mikið rétt, algert gerpi. En það er alveg ótrúlegt hvað mörg gerpi hafa gert það gott og hluti sem eru bara ekkert svo galnir. Dæmi um gerpi sem hefur vegnað ágætlega er Jónsi, söngvarinn í Sigurrós, en hann er algert gerpi líka, rangeygur, talar ekki við neinn og einfaldlega bara stórfurðulegt gerpi, en ágætis byrjun er ein besta plata sem ég hef hlustað á. Talandi um Jónsa, en þá má nú ekki gleyma gerpinu okkar úr eurovision en hann er prýðisgerpi, en ég er nú ekki að segja að hann hafi gert neina stórkostlega hluti, eigum við ekki bara að segja að hann sé að standa sig í því að vera mágur hans Malla sem er síður en svo gerpi. Svo er það að sjálfsögðu Michael Jackson en hann er nú konungur gerpanna en það verður samt að segjast að Thriller var alveg þrælgóð plata, enda eftir gerpi. Ekki má gleyma strandargerpinu honum Brian Wilson úr Beach Boys en hann var sko eitt af aðal gerpunum í tónlistarbransanum á sínum tíma, svo mikið gerpi að Alice Cooper og Iggy Pop forðuðu sér úr partýi hjá honum sökum þess að hlutirnir hefðu verið orðnir einum of furðulegir, en þá var Brian að láta þá radda saman.....eftir sínu höfði. En Brian Wilson er engu að síður einn mesti snillingur poppsögunnar (veit ekki hvort Jóni Knúti hafi tekist að heilaþvo mig svona rosalega). Roger Waters var og er gerpi. Kraftwerk eru nördagerpi, hver sem hefur séð þá á tónleikum í ljósagöllunum sínum syngjandi "we are the robots" eru sammála því. Hallbjörn Hjartarson, kúrekinn í bleika bárujárnskofanum er eitt af mínum uppáhalds gerpum enda hæfileikaríkur með eindæmum, ég meina: kántrí 1,2,3,4,5 o.s.frv. Alger snilld. Jæja svona mætti lengi telja upp fræg gerpi sem hafa gert sniðuga hluti í tónlistinni. En ég þarf víst að láta mig hverfa. bleble

Kv. Jón Hafliði

Gerpi

Ég fór á vídjóleigu í gær og rakst þar á algert gerpi. Þetta gerpi var Sindri Eldon held ég að hann heiti, sonur Bjarkar Guðmunds.....gerpis. Þvílíkt gerpi hef ég sjaldan séð og hefur maður nú rekist á þó nokkur. Þeir sem hafa séð hann í sjónvarpinu vita hvað ég á við....þetta er nánast hin fullkomna ímynd gerpis. Enda er hann sonur Bjarkar sem er nú einn frægasti íslendingur seinni ára og hún er.....jú mikið rétt, algert gerpi. En það er alveg ótrúlegt hvað mörg gerpi hafa gert það gott og hluti sem eru bara ekkert svo galnir. Dæmi um gerpi sem hefur vegnað ágætlega er Jónsi, söngvarinn í Sigurrós, en hann er algert gerpi líka, rangeygur, talar ekki við neinn og einfaldlega bara stórfurðulegt gerpi, en ágætis byrjun er ein besta plata sem ég hef hlustað á. Talandi um Jónsa, en þá má nú ekki gleyma gerpinu okkar úr eurovision en hann er prýðisgerpi, en ég er nú ekki að segja að hann hafi gert neina stórkostlega hluti, eigum við ekki bara að segja að hann sé að standa sig í því að vera mágur hans Malla sem er síður en svo gerpi. Svo er það að sjálfsögðu Michael Jackson en hann er nú konungur gerpanna en það verður samt að segjast að Thriller var alveg þrælgóð plata, enda eftir gerpi. Ekki má gleyma strandargerpinu honum Brian Wilson úr Beach Boys en hann var sko eitt af aðal gerpunum í tónlistarbransanum á sínum tíma, svo mikið gerpi að Alice Cooper og Iggy Pop forðuðu sér úr partýi hjá honum sökum þess að hlutirnir hefðu verið orðnir einum of furðulegir, en þá var Brian að láta þá radda saman.....eftir sínu höfði. En Brian Wilson er engu að síður einn mesti snillingur poppsögunnar (veit ekki hvort Jóni Knúti hafi tekist að heilaþvo mig svona rosalega). Roger Waters var og er gerpi. Kraftwerk eru nördagerpi, hver sem hefur séð þá á tónleikum í ljósagöllunum sínum syngjandi "we are the robots" eru sammála því. Hallbjörn Hjartarson, kúrekinn í bleika bárujárnskofanum er eitt af mínum uppáhalds gerpum enda hæfileikaríkur með eindæmum, ég meina: kántrí 1,2,3,4,5 o.s.frv. Alger snilld. Jæja svona mætti lengi telja upp fræg gerpi sem hafa gert sniðuga hluti í tónlistinni. En ég þarf víst að láta mig hverfa. bleble

Kv. Jón Hafliði