Járnfrúin og ég.

Eins og flestir sem mig þekkja vita þá er ég og hef alltaf verið mikill aðdáandi hinnar stórkostlegu, bresku bárujárnsrokkhljómsveitar Iron Maiden. Sumir vilja víst meina að á tímabili þá hafi legið við að það hefði þurft að leggja mig inn........ég er nú ekki alveg sammála því. En best að ferðast aðeins aftur í tímann og rifja hlutina upp.

Það var um vetur. Árið er 1988 og ég er 7 ára. Ég er í heimsókn hjá Guðmundi Kára vini mínum og í sjónvarpinu er myndband með Prince, þá sagði ég orðrétt: "Prince er ömurlegur......ógeðslegur"(strax orðin rokkari, það er ekki laust við að maður tárist). Hef ekki þolað Prince síðan þó svo að ég neiti því ekki að hann sé alveg prýðis tónlistarmaður og eigi nokkur alveg þrælgroovandi lög..........en hann er ömurlegur........ógeðslegur. Þá kom hann Gunnlaugur eldri bróðir Guðmunds Kára og spurði hvort við vildum heyra alvöru tónlist. Við játuðum því og forvitni mín jókst gríðarlega þegar hann tók upp plötu og framan á plötunni var egypskt umhverfi og gríðarstórt líkneski af draugalegum manni sem leit út fyrir að hafa verið dáinn í dágóðan tíma og eldur brann í augunum á honum. Þetta var Eddie, sem er framan á hverri einustu plötu með Iron Maiden og alltaf í nýju líki. Svo setti hann plötuna á og lag byrjaði. Það hófst á draugalegum vindi, hjartslætti, úlfur ýlfraði og svo kom öskur sem svo varð að dimmum hlátri og svo hófst lagið. Annað eins rokk hafði ég aldrei á minni stuttu ævi heyrt. Þetta var lagið Powerslave, titillag plötunnar og hefur það verið í miklu uppáhaldi hjá mér frá þessum degi. Eftir þetta var ekki aftur snúið, ég var eins og frelsaður maður.

Allir sem ég þekkti urðu að vita af þessari snilld og ég man eftir því að ég lét alla mína vini hlusta á þetta og tókst mér að gera þá marga að aðdáendum eftir mikið hark, enda ekki annað hægt, það sem þeir fengu í afmælisgjafir frá mér voru Iron Maiden kassettur ef það voru ekki G.I. Joe kallar. Ég man meira að segja eftir því að ég gaf Valdimari bróður mínum Iron Maiden bol í afmælisgjöf, það var svartur hlýrabolur með Powerslave myndinni framan á ef ég man rétt. Ég veit ekki hvort hann hafi gengið í honum. En það áttu allir að fíla Iron Maiden. Ef ég var spurður hvort ég vildi hlusta á Guns´n Roses þá var það eins og að bjóða öfgafullum múslima í messu á jóladag til þess að fagna fæðingu frelsarans, ég bara móðgaðist, en í stað þess að sprengja mig í loft upp þá sagði ég bara að Guns´n Roses væru ömurlegir og Steve Harris væri besti bassaleikari í heimi. Og ég vissi að ég hefði rétt fyrir mér. Og Slash væri sko ekki betri en Dave Murray á gítar.

Svona gekk þetta í nokkur ár, ég keypti allt sem ég komst yfir með Iron Maiden, auk þess sem diskar með Metallicu, Red Hot Chili Peppers (af því að bassaleikarinn var góður eins og Steve Harris), Manowar, Dio og ég veit ekki hvað og hvað slæddust með. Smátt og smátt hættu vinirnir að hlusta á Maiden, og ég gleymi því aldrei hvað mér fannst Ómar Dennis með ólíkindum vitlaus að vera að hlusta á Haddaway í partýi.........það hlaut að vera eitthvað mikið að honum. Ég held að þá hafi ég verið orðinn 11 ára gamall nýbúinn að kaupa minn fyrsta geisladisk, sem var að sjálfsögðu Fear of the Dark með Iron Maiden og hip-hop var að verða vinsælt og á þessum tíma höfðu vinsældum Maiden dalað og Bruce Dickinson hætti í Iron Maiden tveimur árum seinna. Við tók lélegt tímabil hjá Maiden þar sem þeir fengu nýjan söngvara, Blaze, og fyrsti diskurinn með honum innanborðs var vægast sagt hundleiðinlegur og varð ég fyrir miklum vonbrigðum og lagði Maiden til hliðar. Ég byrjaði að spila á bassa og komst að því að Steve Harris var ekki besti bassaleikari í heimi og ég fór að hallast meira að djassi. Var þeirra tími liðinn? Ég var farinn að hallast að því, þeir gáfu út annan disk árið 1998 með Blaze og var sá diskur alger hörmung, ég gaf honum ekki einu sinni tækifæri. Diskarnir fóru að safna ryki og ég fór að herja á önnur mið. Iron Maiden voru orðnir hluti af fortíðinni, voru eins konar barnagælur ef svo mætti að orði komast. Þetta var búið.

Svo árið 1999 fóru að heyrast sögur um það að Bruce Dickinson og Adrian Smith væru að fara að gangast til liðs við Maiden aftur, en Adrian hætti árið 1990 og við tók Janick Gers kom inn og fylgdi honum nýtt og síðra sánd. Núnú hugsaði ég, þetta verður forvitnilegt. Ég fór að fylgjast með þeim í gegnum heimasíðuna þeirra og var ekki laust við að það byggðist upp mikil eftirvænting, þeir voru byrjaðir að toura um evrópu með Bruce og Adrian og Blaze hafði verið sparkað. 30000 manna tónleikar hvar sem þeir komu.....jújú það leit út fyrir að það væri enn líf í þessum gömlu köllum. Svo kom út nýr diskur árið 2000 sem bar nafnið Brave New World. Alger snilldar diskur og eitt það besta sem þeir höfðu gert í mörg mörg ár. Þeir slógu í gegn og headlinuðu á hverri hátíðinni á fætur annarri sem endaði svo með því að þeir spiluðu fyrir 250000 manns á Rock in Rio.
Iron Maiden hafa aldrei verið vinsælli en nú og er talað um að það sé ótrúlegt hvað margir sæki tónleikana þeirra því ekki eru þeir spilaðir í útvarpi og lítið er selt af diskunum þeirra en það selst upp á tónleikana þeirra hvar sem þeir spila og eru það yfirleitt um 30000 þúsund manna hallir.

Já, ég er sko ekki hættur að hlusta á Iron Maiden og er sko ekkert að fara að hætta því, en ég er hættur að reyna að þröngva þeim upp á aðra og móðgast ekki þó menn vilji hlusta á eitthvað annað. Ég á meira að segja nokkra Guns´n Roses diska sem ég hlusta reglulega á, en í gamla daga þá voru það bara heimskingjar sem hlustuðu á Guns´n Roses. Mér finnst Prince ennþá
ömurlegur.......ógeðslegur en fíla samt fullt af lögum með honum. Já, gaman að þessu.

Kannski hefði þurft að leggja mig inn eftir allt saman.

Up the Irons!