Skrýtinn endir.

Hvað dettur manni í hug þegar orðasamsetningin "Skrýtinn endir" kemur einhvers staðar fram? Mér dettur helst í hug bók/mynd eftir Stephen King (hef aldrei lesið bók eftir hann en hef aftur á móti séð fjölmargar myndir sem byggðar eru á bókum hans). Þessar myndir eru langoftast alveg þrælskemmtilegar og óhuggulegar (fæ ennþá martraðir út af IT). En mér finnst alveg agalega algengt í þessum sögum að endirinn sé bara einhver alger þvæla, eða bara stórfurðulegur. Það er eins og hann sé búin að skrifa alveg frábæra sögu og búinn að vera að brainstorma alveg svakalega og allt er alveg hreint stórkostlegt og þá.........dettur hann í það til þess að fagna því að hann sé næstum því búin að klára eina bestu bók allra tíma og þynnkan varir í marga daga. Og á þessum dögum þá er það eina sem hann hugsar: "Hvernig í andskotanum á ég eiginlega að klára þessa djöfulsins bók?" Svo býr hann til einhverja algera þvælu og það eina sem kemur upp í hugann er: "OK.....skondið....aha".

The Gunslinger

P.S. ..........Nei annars sleppum því.

Gapgeta = 38 cm

Það væri allsvakaleg gapgeta maður.
Jæja ég er semsagt í skólanum og einhverjir nemendur eru að blaðra um gapgetu. Vei.

Já nú er hvassviðri og frost en enginn snjór, snjórinn er allur fokinn til andskotans. Helvíti hressandi að fara út í þessu veðri, fékk svona tilfinningu í varirnar sem ég hef ekki fundið síðan maður var að leika sér í Gilinu í denn. Það er þessi dofatilfinning sem sýnir sig í því að þegar maður ætlar að brosa þá sýnir maður bara tennurnar á asnalegan hátt. Æðislegt. Loksins er kominn vetur, er orðinn alveg hundleiður á þessari rigningarfýlu sem á það til að vera hérna í 101 Rvk. Skítapleis. Ég vil fá snjóskafla og ófærð, neyðarástand í Reykjavík!!!! Það var víst þannig einhver jólin og þá var ég bara fyrir austan og missti af því, en það var reyndar allt á kafi heima líka en það er nú bara eðlilegt, ekkert nýtt. Ég vil fá það mikinn snjó að krakkar fari og hoppi fram af Hallgrímskirkju í snjóskafla, það væri almennilegt. Man að það var fátt skemmtilegara en að flakka um Neskaupstað í leit að almennilegum snjósköflum til að hoppa í. Best var þegar maður festi sig í nokkrar mínútur. Svo þegar maður var búinn að losa sig þá hoppaði maður aftur og aftur og aftur þar til maður var farinn að brosa eins og ansi. Helst kominn með kulbletti á kinnarnar. Þá var grafið snjóhýsi, risastórir snjóhellar sem maður gat staðið uppréttur í og verið 4-5 inni í einu. Þvílíkur draumur. Snjókúlustríð, hengjuævintýri í gilinu, frjálst fall í djúpa púðursnjóskafla, örvænting í baráttunni við snjóskaflanna á heimleiðinni, heitt kakó og The Empire Strikes Back. Those were the days.

Jón Kaldalóns.

Það er ískalt á toppnum og asni að reykja sígarettu!!

Fór í netta fjallgöngu í dag. Ákvað að skella mér á hið fína fjall Helgafell eða Holy Mountain eins og Tolkien hefði kosið að kalla það. Það var ekki laust við að Hringadróttinssaga hefði komið upp í hugann á þessari göngu, gríðarlega flott landslag á þessu svæði og hef ég hiklaust sett mér það markmið að kanna þetta svæði betur og lenda í skemmtilegum ævintýrum.............jájá. En allavega, ég var í góðum fíling í þessari göngu og ég er greinilega í góðu formi enda stæltur með eindæmum. Gangan gekk vel fyrir sig, ég komst upp á toppinn og hlakkaði til að setjast niður í kaldri golunni, njóta útsýnisins og anda að mér fersku fjallaloftinu. Svo kom það eins og blaut tuska í andlit mitt. Reykingastyppa........hvur andskotinn. Ég rölti á toppnum og þar sat fullorðinn maður með ljótan hýjung, ljót gleraugu og vindil. "Góðan daginn" sagði ég ómþýðri röddu og "góðan daginn" svaraði kallinn rámri röddu. Venjulega hefði ég sagt blessuð blíðan eða eitthvað álíka og blaðrað við þann einstakling sem ég rekst á á förnum vegi. En í þetta skiptið sagði ég ekkert og fór niður hundóánægður með "Vanvitann með vindilinn". Helvítis hálfviti.

Gunnlaugur Ormstunga.

Mikilmennskubrjálæði??

Ég held ekki! Ég var að fá lánaðar nótur hjá góðvini mínum Óla Egils, a.k.a. Óla Fiðlu, að lagi eftir Paganini og ég ætla að spila þetta lag á bassann!! Þetta eru fjórar blaðsíður af nótum, lagið er í allegro, eða 120-160 slög á mínútu (held ég), og þetta eru um 180 taktar og eingöngu 16 parts nótur!!! Mikilmennskubrjálæði? Kannski....en ég held ekki. Maður getur að minnsta kosti sagt að maður hafi reynt. Ég man ekki alveg hvað þetta lag heitir, þetta er einhver opus 11. Stórskemmtilegt alveg, er að spá í að safna síðu hári og hafa það allt upp í loftið, kannski verð ég þannig sjálfkrafa við það að liggja yfir þessu lagi, vakna bara einn daginn með sítt hár og allt upp í loftið, alveg eins og brjálað tónskáld. Ég sé þetta alveg fyrir mér......ég labbandi niður Laugarveginn með hárið allt upp í loftið og hummandi lagið. Svo öskra ég á pottaplöntur og segi þeim að hætta að hæða mig. Ég er farinn heim að æfa mig og öskra á pottaplöntur.

Kv. J.

Sagði einhvern blogg?

Jæja!! Þá er bara kominn sunnudagur......það rignir...að sjálfsögðu.

Fór á oktoberfest/grímuball með tannlæknadeildinni á föstudaginn og klæddi mig upp sem arabi. Fékk einhverja mussu og svona blómapottahatt hjá Helga vini mínum. Ég ákvað að láta búninginn duga og ekkert vera að fara í einhvern karakter, því ef ég hefði gert það þá hefði fyrirsögnin í fréttunum í gær verið: Sjálfsmorðsárás í sal Slysavarnarfélags kvenna seint í gærkveldi. Ég ákvað þess í stað að vera bara fullur og skemmtilegur eins og ég er alltaf, þar til einhver hellti rauðvíni yfir mig, þá var ég bara fullur og fúll. En það entist bara í smástund því ég var ekki lengi að taka gleði mína á ný, þar til einhver asni kom og var einfaldlega hundleiðinlegur, þá varð ég fúll aftur og benti manninum á það hversu leiðinlegur hann væri.........hann varð ekkert skemmtilegari fyrir vikið. Hreinskilni bara borgar sig ekki.

Smile er góður diskur. Brian Wilson og co. fara á kostum á þessari plötu. Lögin renna öll saman í eitt og mynda heilsteypt og flott verk. Finnst t.d. mjög flott melódían: Child, child, child, the child, the child vera mjög töff, en hún kemur fyrir í fleiri heldur en tveimur lögum. Það veit ábyggilega enginn hvað ég er að tala um. En best að fara að renna plötunni aftur í gegn.

kv. Jón Hressi

Grebesknepes

Jæja kæru blogglendingar, þá er bara komin mánudagur og svei mér þá ef haustið er ekki komið líka, allavega fuku nokkur þurr laufblöð í smettið á mér rétt áðan og skildu eftir sig djúpa skurði í mínu annars lýtalausa andliti, auk þess sem það er aðeins farið að kólna. Helvítis mánudagar.
Annars fór helgin ágætlega, ég stóð mest allan tímann útí Hvíta í Borgarfirði með stöng í einni og ekkert í annarri og veiddi hvorki meira né minna en heila tvo fiska á Black ghost flugu sem er umtalsvert meira en ég hef veitt á flugu hingað til. Þannig að þetta er allt að genga prýðilega. Annars nenni ég ekki að blogga meira núna.
En það má til gamans geta að Hulda er nú farin að blogga og er slóðin http://www.blog.central.is/hulle

bleble