Það er haf og sjór þarna á milli!!

Bubbi Morthens.......þú ert snillingur.

Ég er orðinn hálf leiður á öllum þessum söngvakeppnum...nema Rock Star INXS...en það er búið.
Líst samt vel á að senda Sylvíu Nótt, eitthvað aðeins frumlegara í gangi þar. En hvað um það, ég er samt orðinn leiður á öllum þessum söngvakeppnum...nema Rock Star INXS...en það er búið.

Ég er samt ekki leiður á fjallgöngum...þær eru skemmtilegar og töff. Nánar um það á Tindabikkjunum.

Á morgun rótfylli ég fyrstu tönnina mína í lifandi manneskju. Það á eftir að veita mér einhverja gleði en þó einnig eitthvað stress...en samt meiri gleði.

Langar dálítið í Carl Thompson bassa. En hann kostar samt full mikið, og svo þarf ég að bíða í 2 ár eftir honum, hann yrði nefnilega sérsmíðaður handa mér...af Carl Thompson.

Þá er nú ekki úr vegi að minnast á það að ég á afmæli 1. maí...á hverju ári.

Kv. Jón. Skýrt og skorinort.

Jææææææja

Það er komin ný bloggsíða í gagnið. Sú síða er bloggsíða Tindabikkjanna, sem er nafn yfir félagskap sem gengur á fjöll og hefur gaman af, þetta er einvalalið úrvalsfjallgöngumanna......held við höfum samt aldrei verið fleiri en þrír í hverri göngu, en það má alltaf draga fleiri með. Endilega að tékka á þessu.

Annars nenni ég ekki að blogga meir núna, blogga kannski seinna...en fylgist með Tindabikkjunum.

Kv. Jón Hafliði.....Tindabikkja

Döðlur.

Allt frá því að ég var lítið barn hef ég ekkert haft nein sérstakan áhuga á því að smakka döðlur. Það næsta sem ég komst döðluneyslu var að lesa um ásókn eins Bjarnabófanna í þær er ég las andrésblöðin. Minnir að það hafi verið 167-761. Er þó ekki viss og biðst ég afsökunar á því. En rétt fyrir jólin þegar ég og Hulda tókum okkur til og bjuggum til jólakonfektið þá sá ég um það að skera í döðlur og fylla þær með marsípani. Ég hafði miklar efasemdir um þetta sælgæti sem ég var að útbúa einmitt út af vantrú minni á döðlur. Svo þegar ég var búin að fylla 36 döðlur af marsípani og var um það bil að húða þær með hvítu súkkulaði þá ákvað ég nú að gefa þeim tækifæri og smakka eina. Það var ekki aftur snúið. Þvílíkt góðgæti. Ég lýg því ekki að Hulda þurfti að stöðva mig svo að ættingjar og vinir fengju að njóta góðgætisins líka. Þetta er eitt af því besta sælgæti sem ég hef smakkað. Og ég hafði ekki einu sinni húðað þetta með súkkulaði. Núna finnst mér döðlur mjög góðar og ég neita því nú ekki að þegar ég leit í heimsókn til Valdimars bróður míns um jólin þá sá ég eina af döðlunum sem ég hafði búið til inn á milli gómsætra súkkulaði bomba í skál á stofuborðinu...og ég átti bara mjög erfitt með mig, það var erfitt að stela ekki þessari döðlu. En ég lét mig hafa það. Ekki sniðugt að háma í sig sælgæti sem maður hefur gefið ættingjum sínum. En ég verð bara að segja eins og er. Sælgætið okkar var bara helvíti gott. Ég bara get ekki neitað því, hér get ég bara ekki verið með einhverja tilgangslausa hógværð, það væri bara heimskulegt, og viss hræsni.
Svo er nú gama að segja frá því að Hippocrates tók eftir því að fólk sem borðaði mikið af döðlum var með meiri tannskemmdir að jafnaði en aðrir. Þannig að...ekki borða mikið af döðlum...komið með þær til mín.

kv. Jón. Engin hræsni á þessum bæ...bæ.

2006

Gleðilegt nýtt ár gott fólk. Tvöþúsundogsex er komið. Þvílík ljósadýrð sem að var hérna í rvk á miðnætti þegar tvöþúsundogsex rann í garð. Ég var eins og lítill krakki þegar ég sá allar þessar sprengjur...ég hef reyndar verið eins og lítill krakki á hverjum áramótum síðan ég hætti að vera lítill krakki. Það er gaman að vera lítill krakki. Og það er gaman að sprengja. Ég hef alltaf haft alveg gríðalega gaman af því að sprengja gamla árið í burtu og ég hef verið mjög heppinn með það að sleppa við það að slasa mig, því að ég neita því nú ekki að maður hefur nú tekið ófáa flugeldana í sundur og reynt að gera þá öflugari með því að hella fjórfalt meira púðri í þá o.s.frv. Ég hef bara einu sinni meitt mig eitthvað við það að fikta með flugelda, það var reyndar ekki einu sinni flugeldur, ég meiddi mig á stjörnublysi þegar ég var lítill krakki...það gæti reyndar alveg eins hafa verið fyrir tveimur dögum miðað við litla haminn sem ég fer í á hverjum áramótum...en jææææææja...ég var sex ára og ákvað að slökkva á stjörnublysinu á sama hátt og ég slökkti á kertinu inni í stofunni fyrir fimm mínútum...dásamleg uppgötvun sem leiddi það af sér að ekkert kerti í Gauksmýri 2 fékk að loga lengur en í svona 10 mínútur óuppgötvað án þess að ég kæmi og slökkti á því...það var nefnilega sá stórkostlegi galdur að slökkva eld...með puttunum. Öskrin voru ólýsanleg.

Gleðilegt ár...Jón Hafliði

p.s. það slokknaði ekki á stjörnublysinu