Aðvörun!
Jæja þá er komið haust. Rigning alla daga, laufblöðin fara að mynda aukið karotín og þar með hefst hin dásamlega haustlita sinfónía og skógarþrestirnir fara á fyllerí. Það er hættulegt að labba í götu þar sem hvert einasta tré er reynitré (það eru trén sem túttubyssuberin vaxa á) án þess að vera í einhvers konar hlífðargalla á þessum tíma árs. Ég man eftir því þegar ég var á lokaári mínu í menntaskóla þá labbaði ég alltaf sömu leið í skólann, og þar var ein gata sem nánast einungis hafði reynitré. * Þessari götu fylgja margar skemmtilegar minningar, sú sem stendur upp úr er þegar ég var að labba svefndrukkinn í skólann, í rigningu, um haust og skógarþrestirnir fullir. Ég labbaði og horfði á mósaík laufað malbikið. Gulur, rauður, blár, appelsínugulur...........blár?????? Ég stoppaði. Blár??? Jújú, mikið rétt, kraftaverk gerast enn. Ég fann fimmþúsund kall. Aldrei hafði sést svo breytt bros á göngum Menntaskólans á Akureyri klukkan 8:15. Ekki einu sinni hjá stærðfræðikennara sem tókst að fella allan bekkinn. Allur dagurinn fór í það að hugsa um hvað ég ætti að gera við þennan yndislega fimmþúsund kall. Ég passaði fimmþúsund kallinn eins og hann væri barnið mitt. Djásnið mitt. Svo kom föstudagur.

*Þarna missti ég þráðinn og fór að skrifa um eitthvað allt annað.

En það sem ég ætlaði upphaflega að tala um í sambandi við þessa götu voru túttubyssuberin. Manni er beinlínis ekkert sama á þessum tíma árs. Málið er það að skógarþrestirnir gúffa svoleiðis í sig af túttubyssuberjum að berin gerjast í maganum á þeim og þeir verða blindfullir, (þetta heyrði ég í útvarpinu og það lýgur aldrei) og það útskýrði það að í einu göturölti á Akureyri þá kom það fyrir 3-4 fjórum sinnum að skógarþröstur var næstum því búin að fljúga á smettið mitt. Svo flýgur annar hver fugl á rúðu og hálsbrýtur sig. Ég mæli með því að fólk hafi augun með fullum skógarþröstum, þeir eru stórvarasamir.

Johnny Mnemonic (ömurleg mynd með Keanu Reeves og íste)