Gapgeta = 38 cm

Það væri allsvakaleg gapgeta maður.
Jæja ég er semsagt í skólanum og einhverjir nemendur eru að blaðra um gapgetu. Vei.

Já nú er hvassviðri og frost en enginn snjór, snjórinn er allur fokinn til andskotans. Helvíti hressandi að fara út í þessu veðri, fékk svona tilfinningu í varirnar sem ég hef ekki fundið síðan maður var að leika sér í Gilinu í denn. Það er þessi dofatilfinning sem sýnir sig í því að þegar maður ætlar að brosa þá sýnir maður bara tennurnar á asnalegan hátt. Æðislegt. Loksins er kominn vetur, er orðinn alveg hundleiður á þessari rigningarfýlu sem á það til að vera hérna í 101 Rvk. Skítapleis. Ég vil fá snjóskafla og ófærð, neyðarástand í Reykjavík!!!! Það var víst þannig einhver jólin og þá var ég bara fyrir austan og missti af því, en það var reyndar allt á kafi heima líka en það er nú bara eðlilegt, ekkert nýtt. Ég vil fá það mikinn snjó að krakkar fari og hoppi fram af Hallgrímskirkju í snjóskafla, það væri almennilegt. Man að það var fátt skemmtilegara en að flakka um Neskaupstað í leit að almennilegum snjósköflum til að hoppa í. Best var þegar maður festi sig í nokkrar mínútur. Svo þegar maður var búinn að losa sig þá hoppaði maður aftur og aftur og aftur þar til maður var farinn að brosa eins og ansi. Helst kominn með kulbletti á kinnarnar. Þá var grafið snjóhýsi, risastórir snjóhellar sem maður gat staðið uppréttur í og verið 4-5 inni í einu. Þvílíkur draumur. Snjókúlustríð, hengjuævintýri í gilinu, frjálst fall í djúpa púðursnjóskafla, örvænting í baráttunni við snjóskaflanna á heimleiðinni, heitt kakó og The Empire Strikes Back. Those were the days.

Jón Kaldalóns.