Bloggið bloggar sig víst ekki sjálft!

Jæja gott fólk, helvíti er maður nú búin að vera latur við þetta blogg. Þetta er búin að vera svipaður fasi og með uppvaskið. Maður skoðar bloggið og sér hvað það er langt síðan maður bloggaði og hugsar með sér: "ég verð nú að fara að blogga, en ég nenni því ekki núna, ég geri það á morgun því þá er betri dagur!". Og svona gengur þetta í nokkra mánuði þar til manni fer að verða sama. En eins og segir í fyrirsögninni, bloggið bloggar sig víst ekki sjálft!

Annars er maður á kafi í prófum og hugurinn orðinn eins og Legoland á sýrutrippi. En til þess að róa hugann á milli prófa þá höfum ég og Birgir bekkjarfélagi minn komið á þeirri hefð að fara að loknu hverju einasta prófi að kast fyrir fisk í einhverju af þessum vötnum hérna í nánd við höfuðborgarsvæðið. Ég verð bara að segja það að það jafnast fátt á við það að standa úti í vatni í 15 stiga hita, dúnalogni, og leifarnar frá Suður Pólskri kolamengun gera sólsetrið blóðrautt sem speglast á spegilsléttum vatnsfletinum þar sem bleikjan og urriðinn vakar allt í kringum mann.
Það er alger þögn að undanskildu gargi í stöku fugli og hljóðið í línunni þegar hún leggst yfir vatnsflötinn (eða vefst um höfuðið á mér í mörgum tilfellum með tilheyrandi blóti og busli úti í vatni öðrum pirruðum höfuðborgarbúum til mikillar gleði eða pirrings).
Fór núna á þriðjudaginn í Elliðavatn. Ég hef farið þangað þrisvar sinnum en aldrei fengið neitt. En þriðjudagurinn var góður dagur, ég fékk loksins fisk í þessu blessaða vatni. 2,5 punda bleikja sem var alveg gríðarlega falleg. Ég er ekki eins og margir veiðimenn sem vilja vera voðalega göfugir og sleppa fiskinum eftir að búið er að landa honum. Ég flaka minn fisk meðan hann er ennþá spriklandi og ét hann helst hráann og syng frumsamdar vísur um hann á meðan og slurpa honum í mig. Ó já þau eru sko falleg kvöldin við vötnin.

kv. Jón Hafliði