Ja hérna hér!

Ég fór í Bláa Lónið um daginn og þar var allt morandi í Bandaríkjamönnum og Svíum! Mér leið ekki vel. Hulda og móðir hennar komu líka en þær voru á einhverju öðru svæði í nuddi á meðan ég lá einhvers staðar einn, með hvíta drullu sem innihélt hár og húðleifar á andlitinu, umkringdur Bandaríkjamönnum og Svíum. Mér leið illa. Mér átti ekki að líða illa, ég meina ég var í Bláa Lóninu, mér átti að líða guðdómlega, en mér leið illa. Af hverju leið mér illa? Ég bara veit það ekki. Kanarnir og ABBAlendingarnir voru þarna bara, létu bara eins og ég væri einn af þeim, töluðu sín á milli á sænsku og væminni bandarísku og mökuðu hvítu drullunni á sig og dásömuðu landið. Ég. Ég lá þarna bara, með kísil í eyrunum, horfði upp í loftið, og hlustaði, og það fór af einhverjum ástæðum um mig þegar þeir töluðu. Mér leið svo sem ekkert skelfilega, ekki eins og ég væri að verða veikur eða eitthvað svoleiðis, ég fylltist engu vonleysi, var ekkert eirðarlaus, ég var ekkert við það að rífa af mér hárið og dýfa mér út í bannsvæðið, það fór bara einhvern vegin um mig. Svo fór ég í gufu, þar voru tveir íslendingar að spjalla saman, það fór ekkert um mig þá. Svo komu einhverjir frá Austur-Evrópu og spjölluðu saman, það fór ekkert um mig þá heldur. Hvað er málið? Getur verið að Bandaríkjamenn og Svíar séu einfaldlega bara...leiðinlegir? Ég veit það ekki, kannski var ég bara þunnur.

Kv. jón, alveg gáttaður á ástandinu.