Íslensk eymd og nýársheit!

Ég horfði á tvær íslenskar bíómyndir um daginn sem er ekki í frásögur færandi nema vegna þess að eftir báðar myndirnar þá kom yfir mig þessi undarlega löngun til þess að fara bara og binda enda á þetta allt saman! Ég var bara miður mín. Og þetta er ekkert einsdæmi í tengslum við íslenskar bíómyndir, þetta gerist eftir 4 af hverjum 5 íslenskum bíómyndum sem ég horfi á! Ég held svei mér þá að þessir íslensku leikstjórar og handritshöfundar séu eitthvað alvarlega klikk........það er reyndar augljóst í nokkrum tilfellum sbr. Hrafn Gunnlaugsson og Friðrik Þór, svo er Baltasar enginn viskubrunnur heldur. Ég veit svei mér þá ekki hvað maður á til bragðs að taka, það er nefnilega svo asnalegt þetta þjóðarstolt (sem ég kýs frekar að kalla eymdarlega minnimáttarkennd), það er greypt í huga okkar strax við fæðingu sem gerir það að verkum að maður bara getur ekki sleppt því að fara að sjá næsta stórvirki Íslenskrar kvikmyndasögu þó svo eðlisávísunin segi manni að þetta verði bara enn ein eymdin.

Já og svo er blessað nýja árið komið og að sjálfsögðu sór maður nýársheit eins og allir Íslendingar. Ég sór þess heit að á nýja árinu skildi Jón Hafliði ekkert verða fullur.............EN ég má samt sem áður drekka áfengi. . . . . . . . . . Það verður fróðlegt að sjá hvernig þetta gengur. Sjálfsagt á ég eftir að lenda í rökræðum við sjálfan mig um skilgreiningu orðsins fullur í orðabók og þjóðfélagslega merkingu þess.

Blezzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.