Fiðlufæði

Það verður seint sagt að Ólafur Egilsson sé ekki höfðingi heim að sækja en maðurinn var einmitt að bjóða Búálfunum í mat í gær og var það ekki í fyrsta sinn og vonandi ekki í það síðasta. Síðast þegar ég fór í mat til hans þá var ég svo sprunginn af ofneyslu nautakjöts, rauðvíns, eplaböku, kaffis, koníaks, viskís og sjálfsagt bjórs líka að ég held svei mér þá að það hafi verið slegið heimsmet í seddu!!! Og ekki nóg með það þá hefur hann líka verið að bjóða upp á dýrindis bjórsmakk handa okkur og eru það sannkallaðar guðaveigar sem maðurinn bíður upp á, enda ekki við öðru að búast af honum. Sem sagt hrósið í dag fær Ólafur Egilsson.

En það eru ekki allir svona vel gerðir eins og hann Óli vinur minn. Ég man eftir því þegar ég var talsvert yngri en ég er núna en þó ekki mikið minni að ónefndur vinur minn tók upp á því að prófa að baka. Það skyldi vera bökuð skúffukaka. Þetta lofaði allt góðu, ilmurinn var dásamlegur, kakan var girnileg og svo síðast en ekki síst þá bragðaðist hún mjög vel og ekki sakaði að það var boðið upp á nýmjólk með. Um það bil 3 tímum seinna gerðist það. Gríðarlegur sársauki kom í magann, eins og það hefði nagdýr skriðið inn í kviðinn á mér og byrjað að narta í magann á mér með bitlausum tönnum. Alger hryllingur. Svo fór gríðarleg munnvatnsframleiðsla af stað í kjaftinum á mér og ég vissi nákvæmlega hvað var að fara að gerast........Kakan var á leiðinni upp. Og viti menn, ég held að hvert einasta gramm af köku sem ég át hafi sullast út um kjaftinn á mér ásamt öllu öðru sem ég hafði borðað um daginn. Matareitrun frá helvíti. Ég held að þessi einstaklingur hafi ekki bakað köku síðan en ef hann tekur upp á því aftur þá ætla ég nú samt ekki að særa hann með því að segja; "nei takk ég er á bíl". Ég ætla að fá mér sneið....og biðja til guðs.

kv. Jón Hafliði.