Brain Damage

Eins og áður sagði er ég byrjaður að fara í líkamsrækt og gengur það prýðilega. Það er að bjarga mér að ég er með iPod við þessa iðju því að tónlistin sem alla jafna er spiluð á þessum líkamsræktarstöðvum er svo leiðinleg að maður þráast við að mæta. En núna er ég komin með tæp 10GB af músík sem ég get valið úr og hlustað á. Það getur þó komið í bakið á manni.
Eins og oft áður þá kom ég mér fyrir á hlaupabretti í Laugum , með WorldClass handklæði utan um hálsin. Ég ákvað að í dag skildi ég hlusta á The Dark Side of the Moon með Pink Floyd. Ég byrjaði að skokka, fyrstu tónar plötunnar fóru af stað og ég fór að hlaupa hraðar og hraðar og hraðar. Djöfull skildi ég taka á því í dag.
Næsta sem ég vissi þá voru síðustu tónar Eclipse að deyja út og vöðvastælt kona var að berja í hægri öxlina á mér, ég sá yfir öxlina á henni stóra kraftajötna með tómt en þó órótt augnaráð. Þá hékk ég eins og letidýr i lóðstöng hnébeygjustöðvarinnar og var að "mönsja" á síðustu fersentímetrum Nike íþróttabolsins míns sem ég var nýbúin að kaupa á útsölu í Útilíf í Glæsibæ. Ég var í einum skó og var mumlandi einhverja þvælu. Vöðvastælta konan hætti að berja mig í hægri öxlina þegar hún sá að ég opnaði augun og leifarnar af bolnum mínum duttu á gólfið.
"viltu vinsamlegast fara" sagði vöðvastælta konan.
"já" sagði ég.
Ég prílaði niður úr hnébeygjustöðinni og labbaði rólega út....svefndrukkinn og kveikti á Villa Vill í iPodinum.
Héðan af ætla ég bara að hlusta á Red Hot Chili Peppers þegar ég fer i ræktina til þess að koma í veg fyrir að svona lagað eigi sér stað.

Jon