Döðlur.

Allt frá því að ég var lítið barn hef ég ekkert haft nein sérstakan áhuga á því að smakka döðlur. Það næsta sem ég komst döðluneyslu var að lesa um ásókn eins Bjarnabófanna í þær er ég las andrésblöðin. Minnir að það hafi verið 167-761. Er þó ekki viss og biðst ég afsökunar á því. En rétt fyrir jólin þegar ég og Hulda tókum okkur til og bjuggum til jólakonfektið þá sá ég um það að skera í döðlur og fylla þær með marsípani. Ég hafði miklar efasemdir um þetta sælgæti sem ég var að útbúa einmitt út af vantrú minni á döðlur. Svo þegar ég var búin að fylla 36 döðlur af marsípani og var um það bil að húða þær með hvítu súkkulaði þá ákvað ég nú að gefa þeim tækifæri og smakka eina. Það var ekki aftur snúið. Þvílíkt góðgæti. Ég lýg því ekki að Hulda þurfti að stöðva mig svo að ættingjar og vinir fengju að njóta góðgætisins líka. Þetta er eitt af því besta sælgæti sem ég hef smakkað. Og ég hafði ekki einu sinni húðað þetta með súkkulaði. Núna finnst mér döðlur mjög góðar og ég neita því nú ekki að þegar ég leit í heimsókn til Valdimars bróður míns um jólin þá sá ég eina af döðlunum sem ég hafði búið til inn á milli gómsætra súkkulaði bomba í skál á stofuborðinu...og ég átti bara mjög erfitt með mig, það var erfitt að stela ekki þessari döðlu. En ég lét mig hafa það. Ekki sniðugt að háma í sig sælgæti sem maður hefur gefið ættingjum sínum. En ég verð bara að segja eins og er. Sælgætið okkar var bara helvíti gott. Ég bara get ekki neitað því, hér get ég bara ekki verið með einhverja tilgangslausa hógværð, það væri bara heimskulegt, og viss hræsni.
Svo er nú gama að segja frá því að Hippocrates tók eftir því að fólk sem borðaði mikið af döðlum var með meiri tannskemmdir að jafnaði en aðrir. Þannig að...ekki borða mikið af döðlum...komið með þær til mín.

kv. Jón. Engin hræsni á þessum bæ...bæ.